fbpx

ვიცი, რომ აქ ხარ, მამა – ანა ბაქანიძე

ავტორი ჟოლო
139 ნახვა

გამარჯობა მამა

ამ წერილს უმამო ადამიანების ქვეყნიდან გწერ. რაც შენ წახვედი, მე  აქ დავბინავდი. ეს ქვეყანა სავსეა ჩემნაირებით, აქაურები ჩვეულებრივ დადიან, იღიმებიან და ცხოვრობენ.. დადიან და დაატარებენ შიგნით, სადღაც ღრმად ჩამძვრალ მოფუთფუთე ტკივილებს, ყოველდღიური აჩრდილებივით… 14302628_1292377820795368_799645771_n

ასე ვარ მეც…

გთხოვ, მითხარი, რომ სამყარო, რომელშიც ვარსებობთ, ორი შრისგან შედგება და ჩვენ უბრალოდ სხვადასხვა შრეში ვიმყოფებით.

გთხოვ, დამანახე კავშირი ამ სამყაროებს შორის თვალებით, რომლებიც შენ დამიტოვე..

ჩემი ცნობიერი სამყარო ორ ნაწილად იყოფა: შენთან ერთად და შენს გარეშე… და ამ საზღვარს, რომელიც სიკვდილმა – ან უკეთ, შენმა გარდასახვამ დადო, აღარასდროს აღარ ძალუძს, რომ გამთელდეს.

მას შემდეგ მთელი ძალებით ვაშენებ ხიდებს, რომ ქვეყნიერების ამ ორ ნაწილს შორის კავშირი აღვადგინო.

ირგვლივ სულ ასეთი ხიდებია, უმამო ადამიანების ხიდები – ერთი ნაპირიდან მეორეზე მოგონებებს რომ ეზიდებიან. ზოგი გზაში ეკარგებათ, ზოგიც მოჰყვებათ ნაპირამდე – დღევანდელ დღემდე.

ვერავინ დამაჯერებს, რომ შენ ის აგურები და ფილა ხარ, სიკვდილის შემდეგ რომ შემოგიხაზეს, დედა რომ გულმოდგინედ უვლის და მთვრალი კაცები რომ ღვინით ასველებენ წელიწადში ერთხელ. ეს ძალიან სასაცილოა, მამა.

ვერავინ მეტყვის, რომ ღმერთი არ არსებობს, რადგან თუ ეს დავიჯერე, მაშინ შენი გაქრობისაც უნდა მჯეროდეს, ეს კი ერთადერთია, რასაც ვერ შევეგუები. ალბათ ამიტომ გახდი ჩემი რწმენის გარდაუვალი მიზეზი  და ჩემი უწყვეტი კავშირი ღმერთთან..

შენ იმ მიწის და ბალახების სუნი ხარ, ყოველ გაზაფხულზე რომ ასდის ჩვენს გაშენებულ ბაღებს;

ის ჩრდილიანი ადგილი ხარ, სადაც საკუთარ წარმოსახვაში დაღლილი ვჯდები ხოლმე და სულს ვიმყუდროვებ…

ის თამბაქოსსუნიანი ხელები ხარ, ბავშვობაში ეზოში წაქცეულს, ახლა კი – დიდობის თანდაყოლილი პრობლემებით დაღლილს, წამოდგომაში რომ მეხმარება…

რაც შენ წახვედი, მე ისე გავიზარდე, ჭიანჭველას დავემსგავსე – ჩემზე დიდი წონა საზრუნავი შემიძლია ავიკიდო…

და ხანდახან საწოლის ქვეშ შეუხედავადაც ვიძინებ.

ისე გავიზარდე, თხილის კი არა, საკუთარ გულს ვყოფ და ნაწილებად ვარიგებ, ჩემს ადამიანებში, რომლებიც უშენოდ გავიცანი. შენგან ვიცი, რომ გზა ისე უნდა გაიარო, გულის დარიგება მოასწრო. 14302507_1292377824128701_1031786192_n

და ალბათ სხვა რამეებიც მეცოდინებოდა,

მეტი დრო რომ გვქონოდა, მამა, ცოტა მეტი დრო.

თუმცა, დროც ხომ პირობითად იზომება…

ჩვენ გვაქვს ყველაზე დიდი კავშირი ამქვეყნად, რადგან ორივეს გვყავს საკუთარი ღმერთი, უსახელო, რომ ამის გამო სხვებივით ჩხუბი არ მოგვიწიოს.

და გვაქვს საკუთარი ლოცვები.

ამ ლოცვებით ვაბოლოოებ დღეებს, დაძინებისას, ისევე უბრალოდ, როგორც შენს წასვლამდე. ყოველ ღამით ვებრძვი სიზმრებს, დღისით – ყოველდღიურობას.  ვიბრძვი ისე, როგორც შემიძლია, პირველ რიგში საკუთარ დარდებთან, საკუთარ თავთან, ყველაზე მეტად – საკუთარ სიყვარულთან. რაც დარდის აწონვა ვისწავლე მივხვდი, რომ სიკვდილის დარდზე მეტი წონა მხოლოდ სიყვარულზე დარდს ჰქონია ცხოვრებაში, რადგან გულის ადამიანებს სიკვდილი ვერა, მაგრამ უსიყვარულობა გვაკარგვინებს.

ვიცი, რომ ხანდახან ისეთი არ ვარ, როგორიც გენდომებოდა, რომ ვყოფილიყავი. ადამიანები ზოგჯერ ძალიან ვაკვირვებთ ერთმანეთს და უფრო მეტად – საკუთარ თავს.

ვიცი, რომ ისეთსაც მიმიღებ, როგორიც გავხდი – ბევრი არც არავინ და არაფერი, მა, მაგრამ ჩემთვის ისიც საკმარისია, თვალების გახელა და სამყაროს დანახვა რომ შემიძლია.

თუმცა ვიცი, რომ მოწყენას ასაკი არ აქვს და ხანდახან საშინლად მეშინია, არ მომბეზრდეს გასავლელად დარჩენილი ბილიკები;

ისიც ვიცი, რომ ჩემი გზა, სადაც არ უნდა დამთავრდეს, შენთან მომიყვანს.

და სანამ იარსებებს ფიქრები შენ შესახებ, ჩვენ ისევ იმხელები ვიქნებით, რამხელებიც დავშორდით ერთმანეთს.

ალბათ ამიტომაც გამეფანტა ოდესმე დაბერების და უცაბედი დასასრულის შიში. მათი დაკარგვის მერე კი, სხვა შიშები ძნელად გერევიან…

მაპატიე, რომ პირველად ახლა გეუბნები როგორ მიყვარხარ…

მაპატიე, რომ შენი წასვლის შემდეგ ისევ მაცვია ფერადი კაბები…

რომ ისევ ვცეკვავ, ყველაზე თავისუფლად და თავდავიწყებით მაშინ, როცა არავინ მიყურებს…

რომ ისევ ვუკრავ უთენია ჩვენს საერთო მელოდიას, ძილიდან გამოყოლილი უდარდელობის გასახანგრძლივებლად…

რომ ისევ ისე ვიცინი, თითქოს  არაფერი დამიკარგავს…

ვიცი, რომ გამიგებ,

ვიცი, რომ გაიგონებ,

ვიცი, რომ აქ ხარ, მამა.

წყარო: მამების ბლოგი

მსგავსი სტატიები

Leave a Comment