fbpx

– ჩვენ, ქართველები… – აქ ჩამეხრინწა ხმა და ვეღარ ამოვიღე… თვალები ცრემლით ამევსო…

ავტორი ჟოლო
48 ნახვა

ინდოეთში ყოფნისას, უდაიპურისკენ მიმავალ გზაზე, გიდი შემეკითხა:

– ალბათ, ქართული ენა ინდოევროპულ ოჯახს განეკუთვნება?!

– არა, ქართულ ენას თავისი, საკუთარი ოჯახი აქვს.

– რამდენი ხართ ქართველები? – მოწკურა თვალები დამცინავად.

– საქართველოში დაახლოებთ 4,5 მილიონი ადამიანი ცხოვრობს. საქართველოში ქართველები ვიქნებით ალბათ 3 მილიონი, – ვუპასუხე მე.

– და 3 მილიონ ადამიანს საკუთარი ენის ოჯახი გაქვთ? შეუძლებელია, – შეიცხადა.

– დაგუგლე სუშანტ, – ვუთხარი მე, რადგან იგი ინტერნეტს აქტიურად იყენებდა.

დაგუგლა.
არის ჩუმად.
ხმას არ იღებს…
იყურება ფანჯარაში.
კიდევ დაგუგლა.
კითხულობს…
ისევ ჩუმად იყურება ფანჯარაში.

– რაო, რა წერია? – ვერ მომითმინა გულმა.

უცბად მოტრიალდა გიჟივით:

– თითქმის მთელი ევროპის ენა ინდოევროპული ენის ოჯახს ეკუთვნის (ინდოევროპულს ხაზს უსვამდა ხოლმე) და ვინა ხართ თქვენ, ქართველები, რომ ასე მცირე ხალხს ენის საკუთარი ოჯახი გაქვთ?

უცებ ამიდუღდა სისხლი:

– ჩვენ, ქართველები… – აქ ჩამეხრინწა ხმა და ვეღარ ამოვიღე… თვალები ცრემლით ამევსო…

ახლა მე გავიხედე ფანჯარაში.

მანქანა მიქროდა უდაიპურისკენ და მე გულში ვიმეორებდი: „ჩვენ ქართველები“…

რამაზ გიგაური 

მსგავსი სტატიები

Leave a Comment