fbpx

მოქშა ფეიქარი და მორფოგენული ველის ჯადოსნობები

ავტორი დეა თავბერიძე
213 ნახვა
0 კომენტარი
2

როცა სექტემბერში მოქშა ფეიქარი საქართველოში ჩამოვიდა, ჰელინგერის სამდღიანი ტრენინგი უკვე დაგეგმილი გვქონდა. მსურველი ბევრი იყო, თუმცა, ყველას დასწრება ტრენინგზე ვერ მოხერხდა.

შევიკრიბეთ 33 მონაწილე და ყველანი იმ მორფოგენულ ველში გავერთიანდით, რომელმაც საოცრებების მოწმე გაგვხადა.  

📣 ბერტ ჰელინგერის „სისტემურ განლაგებაში“ ერთი შეხედვით იქმნება სცენა, სადაც მონაწილეები სხვადასხვა როლს ირგებენ… თუმცა, სცენაზე არ არის თამაში, აქ ყველა რეალურ განცდებს გადმოსცემს, იქმნება ოჯახური მეხსიერების ველი და ამ ველში მყოფი ადამიანები გრძობენ, ფიქრობენ, საუბრობენ და მოქმედებენ ზუსტად ისე, როგორც ისინი განიცდიდნენ, ვისი როლიც ამ კონკრეტული თემის დასამუშავებლად მოირგეს. ამ მეთოდის მიხედვით იმ კონკრეტული პრობლემის დამუშავებაცაა შესაძლებელი, რომელიც მემკვიდრეობით გადმოცემულმა მახსოვრობამ შემოინახა. ანუ იმ შეცდომებისგან და ე.წ დანაშაულებისგან განწმენდა და განკურნება ხდება, რომელიც ჩვენმა წინაპრებმა ჩაიდინეს და უნებურად ჩვენზე პრობლემად აისახა.

სცენაზე ბევრის ისტორია გათამაშდა და დალაგდა.  სხვადასხვა პერსონაჟებად გარდასახული რეპრეზენტატორები (ანუ მთავარი გმირის წარმომადგენლები) მათთვის უჩვეულო, ხმას, ქცევას, ხასიათს იღებდნენ…

ეს იყო სასწაული და განსხვავებული რეალობა იმ რეალობაში, რომელშიც ვიყავით.

იმდენად გამაოგნა იმან, რასაც ვხედავდი და თვითონ პროცესიც იმდენად მავსებდა, რომ საერთოდ არ მიფიქრია რომელიმე ჩემი საკითხი გამეტანა განლაგებაზე… და აი, შეხვედრის ბოლო დღეს მოქშამ მოულოდნელად მითხრა, რომ ნელესის ცხოვრების წრეს “გავითამაშებდით” და მე ვიმოგზაურებდი ჩემი ცხოვრების სხვადასხვა პერიოდში, – დაბადებიდან დღემდე. მოულოდნელი იყო და მართალი გითხრათ ცოტათი დავიბენი. რაღაც დოზით წინააღმდეგობაც გავუწიე , სხვადასხვა მიზეზი “მოვიგონე”. მაგრამ საბოლოოდ ცნობისმოყვარეობამ მძლია და მოქშას მითითებებს მივყევი.

შევარჩიე რეპრეზენტატორები, ანუ ადამიანები რომლებიც წარმოადგენდნენ ჩემს თავს ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე.

საოცარი შეგრძნება დამეუფლა, როდესაც დაბადებამდე ჩემს მეს შევხვდი, ვიყავი უბედნიერესი, თითქოს ირგვლივ ყველაფერი ბრჭყვიალებდა და საოცარ ნეტარებას განვიცდიდი. მსგავსი შეგრძნება ჰქონდა ჩემს რეპრეზენტატორსაც. (ეს დღემდე მომყვება) ამის შემდეგ იყო ბავშვობა, ახალგაზრდობა, აწმყო და უახლესი მომავალი.

ჩემი ყოველი „მე“ წარმოადგენდა ჩემს დამხმარეს და სწორედ მათი ანუ რეპრეზენტატორების მეშვეობით ხდებოდა იმის დალაგება რაც მე რეალურ ცხოვრებაში ვერ მოვახერხე, ხდებოდა იმის აღმოჩენა რაც ჩემი ცნობიერების მიღმა იყო…  

ისინი ჩემს წინამძღოლებად იქცნენ, თუმცა იყო მძიმე ეპიზოდებიც, – პერიოდები, რომელთაც მინდოდა გავქცეოდი.  

საშინელი მიუღებლობა მქონდა საკუთარი თავის (ახალგაზრდობის პერიოდში) და ესეც იქ აღმოვაჩინე, ჩემი წარმომადგენლის პირისპირ მდგომმა გაქცევა დავაპირე, მაგრამ ამჯერად ვერ გავიქეცი … იქვე იმასაც მივხვდი, რომ საკუთარ თავს ადრე ბევრჯერ გავქცევივარ .

ისიც აღმოვაჩინე, რომ ზრდასრულ ასაკში,  ჩემში არსებული ბავშვი მმართავდა და იმ ბრაზს, წყენასა და შიშს აღვივებდა, რომელიც პატარამ ვერ მოვიშუშე… შიშის დაძლევა და ამ მოუშუშებელი ტკივილების დაამება შემაძლებინა კონცეპტუალურმა განლაგებამ… კიდევ ბევრი რამ იყო, რაც მერე დროთა განმავლობაში დალაგდა…

ტრენინგიდან რამდენიმე დღის შემდეგ გამახსენდა ერთი ტკივილიანი ისტორიაც ჩემი ცხოვრებიდან, რომელმაც სავარძელში მოცელილივით ჩამსვა და ხმით ამატირა.

განლაგების დროს ერთ-ერთი რეპრეზენტატორი, რომელიც ჩემს ახალგაზრდობას წარმოადგენდა იატაკზე გაწვა და ატირდა – ძალიან ცუდად ვარო… ხელი მუცელზე ედო და ტიროდა.

მაშინ მისმა ამ საქციელმა გამაკვირვა, ცოტათი გამაბრაზა კიდეც. ვერ მივხვდი რა ხდებოდა, რატომ ვერ წყნარდებოდა, ან რატომ იმეორებდა ხშირად სიტყვას – მტკივა, მტკივა, მტკივა.

მე არაფერი მტკიოდა .

რამდენიმე დღეში კი გამახსენდა, რომ ძალიან ადრე ორსულს მუცელი მომეშალა. ტკივილისგან იატაკზე ვხოხავდი და ერთადერთ სიტყვას გავიძახოდი – მტკივაა.

როცა მერე, მოქშას ეს ისტორია მოვუყევი, გაირკვა რომ იმ გოგოსაც იგივე უთქვამს – მგონი მუცელი მოეშალა და იმის ტკივილები იყოო.

ანუ ზუსტად ის პერიოდი გაიარა ჩემი ცხოვრების…

და ის ტკივილი შეიგრძნო, რომელიც თითქოს მიმავიწყდა, მაგრამ მაინც იყო ჩემში.

ჰოდა, რატომ გამახსენდა ეს ყველაფერი ახლა…

მოქშა ისევ თბილისშია, ისევ გვქონდა სამდღიანი ტრენინგი და ერთ-ერთი გამომსვლელის თემის დამუშავებისას უეცრად ჩემში საიდანღაც გაჩნდა ისტორია, რომელიც ამოთქმას ითხოვდა. შინაგანად იმდენად დავიძაბე და ისეთი შეგრძნება მქონდა , რომ მეგონა ეს ამოუთქმელობა დამახრჩობდა. “დაფარული განლაგება” გავაკეთეთ, ისე რომ ისტორია არავინ იცოდა, არც მოქშამ, განლაგების პროცესშივე სრული სიმშვიდე დამეუფლა, მანამდე კი იყო უამრავი კითხვა, ერთ-ერთი დავსვი და კონკრეტული პასუხის მოლოდინში გავირინდე, თუმცა, მერე მივხვდი რომ კონკრეტიკას აქ არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონდა, რადგან მე უფრო მეტი მივიღე, მე უფრო დიდის ნაწილი გავხდი, გავმთლიანდი … განვიკურნე…

ჰოდა, უცებ მომინდა ამ ყველაფრისთვის ერთად მომეყარა თავი და მეთქვა მადლიერი ვარ .

P>S

განლაგების შემდეგ ჯგუფში დაფარული ისტორიაც გავაჟღერე, თუმცა, იმას რომ ამ ორ ისტორიას ერთმანეთთან კავშირი ჰქონდა ახლა ვამბობ. ეს იყო იმ ტკივილისგან განკურნება, რომელმაც პირველი განლაგების დროს ჩემი რეპრეზენტატორი ასე ააფორიაქა…

მოქშა და ჩემო რეპრეზენტატორებო: თამთა, იანა, ქალბატონო ნელი ❤️

ჩემი მკურნალები ხართ ❤️ 🌺

მიყვარხართ ❤️

დეა თავბერიძე

0 კომენტარი
2

მსგავსი სტატიები

დაგვიტოვე კომენტარი