შეიძლება შენდა უნებურად ბევრმა ფიქრმა მოგიკაკუნოს კარზე, თუმცა, შენ ირჩევ, რომელს გაუღებ კარს...
ჩვენი გონება სახლს ჰგავს, რომლის კარზეც ყოველდღე უამრავი ფიქრი აკაკუნებს.
ზოგს სიმშვიდე მოაქვს. ზოგი წარსულიდან ბრუნდება, ძველ ტკივილს გვახსენებს და იმ ემოციებს აღვიძებს, რომელთა დავიწყებასაც ვცდილობდით. ზოგი მომავლის შიშით გვავსებს, ზოგი საკუთარ თავში ეჭვს გვიჩენს, ზოგი კი ისეთ ისტორიებს გვიყვება, რომლებიც ჯერ არც მომხდარა და შესაძლოა, არც არასოდეს მოხდეს.
ყველაზე რთული ის არის, რომ ზოგჯერ ჩვენ არ ვირჩევთ, თუ რომელი ფიქრი გაჩნდება ჩვენს გონებაში.
შეიძლება სრულიად მოულოდნელად გაგახსენდეს ადამიანი, რომელმაც გატკინა. შეიძლება უმიზეზოდ იგრძნო შიში, საკუთარ შესაძლებლობებში ეჭვი შეგეპაროს ან წლების წინ მომხდარი ამბავი კვლავ ისე მტკივნეულად განიცადო, თითქოს ყველაფერი ახლა ხდება.
ეს არ ნიშნავს, რომ სუსტი ხარ. არც იმას ნიშნავს, რომ ამ ფიქრებს ეთანხმები ან მათი არსებობა შენს ნამდვილ სურვილებს გამოხატავს.
ფიქრის გაჩენა და ფიქრის არჩევა ერთი და იგივე არ არის.
ფიქრი სტუმარია და არა შენი იდენტობა.
შეგვიძლია ჩვენს ფიქრებს გარკვეული დისტანციიდან შევხედოთ და ისინი ავტომატურად არ მივიჩნიოთ ჭეშმარიტებად.
გონება ხშირად ცდილობს, გაგვაფრთხილოს, დაგვიცვას და საფრთხეები წინასწარ განგვაჭვრეტინოს. ამის გამო ზოგჯერ ისეთ სცენარებს ქმნის, რომლებიც შიშზე, წარსულ გამოცდილებასა და გაურკვევლობაზეა აგებული.
მაგრამ ყველა ფიქრი, რომელსაც გონება გვთავაზობს, უპირობო ნდობას არ იმსახურებს.
შენ შეგიძლია შეამჩნიო ფიქრი ისე, რომ არ გახდე მისი ტყვე.
ყველა ფიქრს კარი არ უნდა გაუღო…
წარმოიდგინე, რომ შენს კარზე აკაკუნებს ფიქრი:
„ისევ იგივე შეცდომას დაუშვებ“.
შეგიძლია გაუღო კარი, დასვა მოისვა გვერდით, მოუსმინო, დაიჯერო და მთელი დღე მის ნათქვამზე იფიქრო. შეიძლება იმდენად შეერწყა მის ხმას, რომ საბოლოოდ მოქმედებაც შეწყვიტო.
მაგრამ შეგიძლია სხვაგვარადაც მოიქცე.
შეამჩნიო მისი არსებობა და საკუთარ თავს უთხრა:
„ვხედავ, რომ ეს ფიქრი გაჩნდა. შესაძლოა, ჩემი შიშიდან მოდის. შემიძლია გავითვალისწინო ის, რაც სასარგებლოა, მაგრამ არ ვარ ვალდებული, მის ყველა სიტყვას დავუჯერო“.
ეს არის შინაგანი თავისუფლების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფორმა — არა ფიქრების სრული კონტროლი, არამედ მათთან ურთიერთობის შეცვლა.
თუმცა აქ ერთი მნიშვნელოვანი განსხვავებაა: კარის არგაღება არ ნიშნავს ფიქრთან ბრძოლას, მის ძალით განდევნას ან საკუთარი თავის დადანაშაულებას იმის გამო, რომ არასასურველი აზრი გაგიჩნდა.
რაც უფრო მეტად ვცდილობთ, გარკვეული ფიქრი ნებისმიერ ფასად მოვიშოროთ, ზოგჯერ მით უფრო მეტად ვამახვილებთ მასზე ყურადღებას.
ზოგჯერ ყველაზე ჯანსაღი პასუხია: „შენ აქ ხარ, მე ამას ვამჩნევ, მაგრამ ახლა შენთან საუბარს არ გავაგრძელებ“.
არ არის აუცილებელი, ყველა ფიქრს უპასუხო. არც ყველა ეჭვი მოითხოვს მტკიცებულებას, არც ყველა შიში — დაუყოვნებლივ მოქმედებას.
ზოგი ფიქრი უბრალოდ უნდა შეამჩნიო და გაუშვა.
რატომ ვუღებთ კარს მტკივნეულ ფიქრებს?
რატომ ვრჩებით ზოგჯერ იმ აზრებთან, რომლებიც გვაზიანებს?
იმიტომ, რომ ნაცნობი ტკივილიც შეიძლება უსაფრთხოებას გვაგრძნობინებდეს.
ადამიანი ხშირად უბრუნდება წარსულს იმ იმედით, რომ ამჯერად ყველაფერს ახსნას მოუძებნის. გონებაში ისევ და ისევ ატრიალებს საუბარს, რომელიც დასრულდა, წარმოიდგენს განსხვავებულ პასუხებს და ცდილობს, გაიგოს, სად დაუშვა შეცდომა.
ზოგჯერ ეს გააზრებული ანალიზია, რომელიც გამოცდილების გააზრებაში გვეხმარება. მაგრამ ზოგჯერ ის დაუსრულებელ წრედ იქცევა — ერთსა და იმავე კითხვებს ვუბრუნდებით და პასუხების ნაცვლად უფრო მეტ ტკივილს ვიღებთ.
ამ დროს მნიშვნელოვანია საკუთარ თავს ვკითხოთ:
„ეს ფიქრი პრობლემის გადაჭრაში მეხმარება თუ უბრალოდ იმავე ტკივილში მაბრუნებს?“
ეს კითხვა გვაძლევს შესაძლებლობას, განვასხვაოთ სასარგებლო გააზრება უსასრულო ფიქრისგან.
შენ არ ხარ ვალდებული, ყველა ფიქრს დაუჯერო
გონებაში შეიძლება გაჩნდეს ფიქრი, რომ არავინ გიყვარს, არავის სჭირდები, ვერაფერს შეძლებ ან მომავალში აუცილებლად რაღაც ცუდი მოხდება.
ფიქრის არსებობა მის სისწორეს არ ადასტურებს.
შეიძლება თავი მარტოსულად იგრძნო, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ სრულიად მარტო ხარ. შეიძლება საკუთარ თავში ეჭვი შეგეპაროს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ შესაძლებლობები არ გაქვს. შეიძლება გეშინოდეს მომავლის, მაგრამ შიში მომავლის წინასწარმეტყველება არ არის.
ემოცია რეალურია, მაგრამ მისგან გამომდინარე ყველა დასკვნა აუცილებლად რეალური არ არის.
ამიტომ, როცა რთული ფიქრი მოდის, ნუ იჩქარებ მის უარყოფას და არც მაშინვე დაუჯერო.
ჯერ მოუსმინე საკუთარ თავს.
რა ემოცია დგას ამ ფიქრის უკან? შიში? სირცხვილი? დანაკარგი? დაუცველობა? იქნებ რაღაც გჭირდება, რასაც დიდი ხანია საკუთარ თავს არ აძლევ?
ფიქრი შეიძლება მიგანიშნებდეს მნიშვნელოვან განცდაზე, თუმცა ყოველთვის ზუსტად ვერ გეუბნება, რა ხდება სინამდვილეში.
შენ შეგიძლია გაითვალისწინო ემოცია ისე, რომ მისი ყველა დასკვნა არ მიიღო.
როგორ ვისწავლოთ, რომელ ფიქრს გავუღოთ კარი?
ეს უნარი ერთ დღეში არ ყალიბდება. ის ყოველდღიური დაკვირვებითა და პრაქტიკით ვითარდება.
- შეამჩნიე ფიქრი და ნუ შეერწყმები მას.
- ნუ განსჯი საკუთარ თავს ფიქრის გამო.
- ჰკითხე საკუთარ თავს, არის თუ არა ეს ფიქრი სასარგებლო.
- დაუბრუნდი აწმყოს.
როცა გონება წარსულში ან წარმოსახვით მომავალში გითრევს, ყურადღება გადაიტანე იმაზე, რასაც ახლა ხედავ, გესმის ან გრძნობ.
შეგიძლია რამდენიმე ნელი ჩასუნთქვა გააკეთო, გაისეირნო, წყალი დალიო ან კონკრეტულ საქმეს დაუბრუნდე.
შენი მიზანი არ არის ფიქრის ძალით გაქრობა. მიზანია, მან არ წაგართვას აწმყოში მოქმედების შესაძლებლობა.
- აირჩიე მოქმედება და არა მხოლოდ ფიქრი.
თუ ფიქრი გეუბნება, რომ რაღაც არ გამოგივა, ჰკითხე საკუთარ თავს: „რა არის ერთი პატარა ნაბიჯი, რომლის გადადგმაც ახლა შემიძლია?“
თუ წარსულზე ფიქრობ, დაფიქრდი, არსებობს თუ არა დღეს რაიმე, რისი შეცვლაც შეგიძლია.
თუ არაფრის შეცვლა აღარ შეგიძლია, შესაძლოა, ახლა შენი ამოცანა არა პასუხის პოვნა, არამედ დანაკარგის მიღება და საკუთარ თავზე ზრუნვა იყოს.
- ნუ მოსთხოვ საკუთარ თავს მუდმივ სიმშვიდეს.
შინაგანი სიმშვიდე არ ნიშნავს, რომ გონებაში არასოდეს გაჩნდება შიში, ეჭვი ან სევდა.
ეს ნიშნავს, რომ თანდათან სწავლობ, რთული განცდების არსებობის მიუხედავადაც გააგრძელო ცხოვრება, იზრუნო საკუთარ თავზე და იმოქმედო შენი ღირებულებების შესაბამისად.
ზოგჯერ ფიქრისთვის კარის არგაღება შეუძლებელია, რადგან ის უკვე შემოვიდა. მაგრამ მაშინაც შეგიძლია გადაწყვიტო, რამდენად დიდ ადგილს დაუთმობ მას შენს ცხოვრებაში.
საბოლოოდ, თავისუფლება ფიქრების არქონა კი არა, მათზე დამოკიდებულების შემცირებაა
შეიძლება ხვალ დილით გაიღვიძო და გონებაში ისევ ის ფიქრი დაგხვდეს, რომლისგან გათავისუფლებასაც ცდილობდი.
შეიძლება ისევ გაგახსენდეს ადამიანი, ძველი შეცდომა ან შიში, რომელიც უკვე დაძლეული გეგონა.
ნუ იფიქრებ, რომ უკან დაბრუნდი.
გამოჯანმრთელება და პიროვნული ზრდა ყოველთვის სწორი ხაზით არ მიმდინარეობს. ზოგჯერ ძველი ფიქრები ბრუნდება, მაგრამ შენ უკვე სხვანაირად შეგიძლია მათთან შეხვედრა.
შენ შეგიძლია იგრძნო შიში და მაინც გადადგა ნაბიჯი. შეგიძლია გაიხსენო წარსული და მაინც აირჩიო აწმყო. შეგიძლია ეჭვი შეგეპაროს საკუთარ თავში და მაინც მისცე საკუთარ თავს ცდის უფლება.
და ყველაზე მნიშვნელოვანი — შეგიძლია შეწყვიტო ბრძოლა საკუთარ გონებასთან იმის გამო, რომ ის ადამიანურად მუშაობს.
შენ არ ირჩევ ყველა ფიქრს, რომელიც შენს გონებაში გაჩნდება. მაგრამ შეგიძლია ისწავლო, რომ ყველა ფიქრს არ დაუჯერო, ყველა ემოციას არ გაჰყვე და ყველა შინაგან ხმას არ მისცე უფლება, შენი ცხოვრების მიმართულება განსაზღვროს.
შენი გონება შეიძლება იყოს ადგილი, სადაც შიშიც ცხოვრობს, ეჭვიც, სევდაც და იმედიც.
შენ კი არ ხარ ვალდებული, რომელიმე მათგანს მთლიანად ჩააბარო შენი ცხოვრება.
ზოგ ფიქრს შეგიძლია მოუსმინო და ისწავლო. ზოგს — მადლობა უთხრა გაფრთხილებისთვის. ზოგს — მშვიდად შეხედო და გაუშვა.
რადგან საბოლოოდ, შინაგანი თავისუფლება არ არის ის, რომ შენს კარზე არასოდეს დააკაკუნოს არასასურველმა ფიქრმა. შინაგანი თავისუფლებაა იმის სწავლა, რომ მისი კაკუნი ბრძანებად არ მიიღო.
